آهن سرد چه کوبم؟ که دم آتشیم

کاج ( کاش ) مویی شدمی همچو میان بر تن او

چه کنم حال درون عرض که حال دل من

می نماید رخ چون آینه روشن او

نکند هیچ اثر در دل چون آهن او

باز بر هم زده ای زلف به هم برزده ای

که رباید دل مسکین من و مسکن او