رای من جز بندگی سرو آزاد تو نیست

سرو بی برگی است باری تا تو بود بالای تو

چشم ترکت ترکتاز و حاجبش پیشانی است

چون در آید کس به چشم تنگ ترک آسای تو

بس بلند افتاد سلمان راستی رارای تو