به بایدی نا گه از رویت فتادم دور چون مویت

کنون دانستم و سودی نمی دارد پشیمانی

شب وصل تو شد روزی و قدرش من ندانستم

به دشواری توان دانست قدر آسانی

به سر می آورم دور از تو عمری در پریشانی

به آب دیده هر ساعت نویسم نامه ای لیکن

تو حال ما نمی پرسی و نقش ما نمی خوانی