بدست آری بناز اندر کنار ماش بنشانی؟

سر خود را نمی دانم سزای خاک درگاهت

ولیکن کرده ام حاصل من این منصب به پیشانی

الا ای بخت کی باشد که باز آن سرور رعنا را

صبا چون نیست امکان تصرف در سر کویش

نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی!

چو زلف او مرا جانی است سودایی ز من بستان