الا ای بخت کی باشد که باز آن سرور رعنا را

که بد حال است و تو حال دل من نیک می دانی

سر خود را نمی دانم سزای خاک درگاهت

ولیکن کرده ام حاصل من این منصب به پیشانی

بدست آری بناز اندر کنار ماش بنشانی؟

صبا چون نیست امکان تصرف در سر کویش

نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی!