قفل یاقوت از در درج دهن بگشوده ای

لعل را بر آفتاب حسن گویا کرده ای

ز آفتاب حسن خود، یک ذره پیدا کرده ای

گوهر پاکیزه خویش آشکارا کرده ای

در همه عالم نمی گنجی ز فرط کبریا

در دل تنگم نمی دانم که چون جا کرده ای