گوهر پاکیزه خویش آشکارا کرده ای

لعل را بر آفتاب حسن گویا کرده ای

ز آفتاب حسن خود، یک ذره پیدا کرده ای

قفل یاقوت از در درج دهن بگشوده ای

در همه عالم نمی گنجی ز فرط کبریا

در دل تنگم نمی دانم که چون جا کرده ای

تا به قصد جان مسکین بر میان بستی کمر