تا به قصد جان مسکین بر میان بستی کمر

گوهر پاکیزه خویش آشکارا کرده ای

در همه عالم نمی گنجی ز فرط کبریا

در دل تنگم نمی دانم که چون جا کرده ای

صدهزاران جان ز تار موی در وا کرده ای

نکته ای با عاشقان در زیر لب فرموده ای

عالمی اموات را در یکدم احیا کرده ای