صدهزاران جان ز تار موی در وا کرده ای

در همه عالم نمی گنجی ز فرط کبریا

در دل تنگم نمی دانم که چون جا کرده ای

تا به قصد جان مسکین بر میان بستی کمر

نکته ای با عاشقان در زیر لب فرموده ای

عالمی اموات را در یکدم احیا کرده ای

بعد ازین گر پیش چشمم بر کنار افکنده ای