مشو ز دود من ایمن که کار من همه شب

دو حالتی است مرا بی کسی و بیماری

به کویت آمدن ای یار، ما نمی یاریم

تو یاریی کن و بگذر به ما اگر یاری

چو شمع سوختن و گریه است و بیداری

به چشم من لبت آموخت گوهر افشانی

چنانکه داد به لعل لبت شکر باری