عزیز من عزیزان را کسی دارد بدین خواری؟

نمی پرسی ز حال ما، نه از ما یاد می آری

دل من کز همه عالم نیاز آرد به درگاهت

چنان دل را چنین شاید که بی جرمی بیازاری؟

دمم دادی که چون چشم خودم دارم به نیکویی