دریغ آن عهد بیداری که خوابی بود پنداری

خوشا آن وقت و آن فرصت که اندر دولت وصلت

به صبح طلعتت تا روز می کردم شب تاری

رفیقان خفته و بیدار شب تا روز بخت من

میان ما به غیر ما حجابی نیست می دانم

چه باشد گر در آیی وین حجاب از پیش برداری

به زاری و فغان از من چرا بیزار می گردی