میان ما به غیر ما حجابی نیست می دانم

به صبح طلعتت تا روز می کردم شب تاری

رفیقان خفته و بیدار شب تا روز بخت من

دریغ آن عهد بیداری که خوابی بود پنداری

چه باشد گر در آیی وین حجاب از پیش برداری

به زاری و فغان از من چرا بیزار می گردی

دل سلمان تحمل چون تواند کرد بیزاری