ماییم تشنه و تو عین الحیات مایی

ای مه برا شبی خوش، ناز و عتاب تا کی؟

وی گل نقاب بگشا، شرم و حجاب تا کی؟

همچون سراب ما را دادن فریب تا کی؟

دل خواست از تو چیزی، فرموده ای که صبری

جانم رسید بر لب، صبر و شکیب تا کی؟