هر دم هزار بی سر و پا را چو زلف خویش

ما را به دام خویشتن گرفتار می کنی

دین می خری به عشوه و دل می بری ز دست

آری تو زین معامله بسیار می کنی

برمی کشی و باز نگونسار می کنی

دارم دلی خراب به غایت ضعیف و تو

هر جه غمی است بر دل من بار می کنی