هر جه غمی است بر دل من بار می کنی

هر دم هزار بی سر و پا را چو زلف خویش

برمی کشی و باز نگونسار می کنی

دارم دلی خراب به غایت ضعیف و تو

از خواب، آن دو چشم گران خواب را ممال

زنهار فتنه ای را به چه بیدار می کنی

در حلقه های زلف خود آتش فروختی