نشان مردی آن باشد که تو مردانه بنشینی

تو خورشیدی کجا شاید که روی از ذره برتابی؟

تو خود شمعی چرا باید که با پروانه بنشینی

گر او چون شمع در کشتن نشاند در سر پایت

به فردا دم مده زاهد مرا کافسانه می خواهی

تو با او تا به کی سلمان بدین افسانه بنشینی