به فردا دم مده زاهد مرا کافسانه می خواهی

تو خود شمعی چرا باید که با پروانه بنشینی

گر او چون شمع در کشتن نشاند در سر پایت

نشان مردی آن باشد که تو مردانه بنشینی

تو با او تا به کی سلمان بدین افسانه بنشینی