عجب چون من از کوی تو برخیزد هوا خواهی

عزیزی کو نیفتادست در بندی چه می داند

که در کنعان اسیری را چه افتادست در چاهی

من خاکی نه آن گردم که از کوی تو برخیزم

چو بادم در رهت پویان من بیمار و می ترسم

مبادا کز منت بر دل نشیند گرد اکراهی

نه تنها من به سودای سر زلفت گرفتارم