ز بس که داده قلم شرح سرنوشت فراق

کشیده کار ز تنهایم به شیدایی

ندانم این همه غم چون کشم به تنهایی

ز سرنوشت قلم نامه گشت سودایی

مرا تو عمر عزیزی که رفته ای ز سرم

چه خوش بود اگر ای عمر رفته بازآیی