مرا تو عمر عزیزی که رفته ای ز سرم

ندانم این همه غم چون کشم به تنهایی

ز بس که داده قلم شرح سرنوشت فراق

ز سرنوشت قلم نامه گشت سودایی

چه خوش بود اگر ای عمر رفته بازآیی

زبان گشاده کمر بسته ایم تا چو قلم

به سر کنیم هر آن خدمتی که فرمایی