تو مرا آینه جانی و در عین صفا

چشم بیمار مرا عادت شب پیمایی

گو مینداز نظر بر رخ منظور دگر

آنکه چون چشم منش نیست دل دریای

بمن ای آینه روی از چه سبب ننمایی

ای تو با جمله و تنها ز همه فی الجمله

نور چشم منی و جان و دل تنهایی