بمن ای آینه روی از چه سبب ننمایی

گو مینداز نظر بر رخ منظور دگر

آنکه چون چشم منش نیست دل دریای

تو مرا آینه جانی و در عین صفا

ای تو با جمله و تنها ز همه فی الجمله

نور چشم منی و جان و دل تنهایی

زلف را گوی که در گردن من دست مکن