زلف را گوی که در گردن من دست مکن

بمن ای آینه روی از چه سبب ننمایی

ای تو با جمله و تنها ز همه فی الجمله

نور چشم منی و جان و دل تنهایی

این بست نیست که سر در قدمم می سایی؟

پخت سودای سر زلف تو سلمان عمری

لاجرم گشت به هم برزده و سودایی