گاه می خواند فلک حسان و گه سلمان مرا

شهسوار همتت چون عرصه عالم بدید

گفت دشوارست جولان اندرین ایوان مرا

مصطفی خلقی و تا من ما دحم در خدمتت

خسروا از روزگار بی سر و سامان مپرس

تا چرا می دارد آخر بی سر و سامان مرا

تا ز خوان نعمت او لقمه ای نان می خورم