تا چرا می دارد آخر بی سر و سامان مرا

مصطفی خلقی و تا من ما دحم در خدمتت

گاه می خواند فلک حسان و گه سلمان مرا

خسروا از روزگار بی سر و سامان مپرس

تا ز خوان نعمت او لقمه ای نان می خورم

می چکد صد قطره خون از دل بریان مرا

قصه با هر کس که گویم سر بگرداند ز من