جای بر ایران زمین بر بنده تنگ است این زمان

تا به لطفت حال آن مشکل شود آسان مرا

قلت مال و منال و کثرت اهل و عیال

قرض دارو بی نوا کردند ناگاهان مرا

یا به سقسین رفت باید یا به هندستان مرا

من که زر در غره مه می کنم چون ماه قرض

سلخ مه از بی زری باید شدن پنهان مرا