یا به سقسین رفت باید یا به هندستان مرا

قلت مال و منال و کثرت اهل و عیال

قرض دارو بی نوا کردند ناگاهان مرا

جای بر ایران زمین بر بنده تنگ است این زمان

من که زر در غره مه می کنم چون ماه قرض

سلخ مه از بی زری باید شدن پنهان مرا

من که چون شاخ از ربیعم جامه باید خواست وام