من که چون شاخ از ربیعم جامه باید خواست وام

یا به سقسین رفت باید یا به هندستان مرا

من که زر در غره مه می کنم چون ماه قرض

سلخ مه از بی زری باید شدن پنهان مرا

در شتابی برگ باید بودن و عریان مرا

چون جواز من به وجه مکسب زر بستدند

وجه مرسومی که مجرا بود در دیوان مرا