بدو گفت خاقان که ما راگله

که آزار داری ز من درنهفت

گرت هست با شاه ایران مگوی

نیاید تو را نزد او آب روی

زبختست و کردم به یزدان یله

نه من زان شمارم که از هرکسی

سخنها همی راند خواهم بسی