توقع است ز لطف توام که بهتر ازین

که طوق منت آن گردنی بفرساید

طمع نمی کنم و خود چه سود از آن طمعی

که مرد را ببرد آب و نان نیفزاید

به حال من نظر التفات فرماید

بقای عمر تو بادا که بنده را به جهان

به غیر عمر تو چیزی دگر نمی باید