که مرد را ببرد آب و نان نیفزاید

حطام فانی دنیا بدان می ارزد

که طوق منت آن گردنی بفرساید

طمع نمی کنم و خود چه سود از آن طمعی

توقع است ز لطف توام که بهتر ازین

به حال من نظر التفات فرماید

بقای عمر تو بادا که بنده را به جهان