حطام فانی دنیا بدان می ارزد

که پیش بحر به خواهشگری لب آلاید

چو پای صدر کشد در گلیم درویشی

سر تجرد او ترک آسمان ساید

که طوق منت آن گردنی بفرساید

طمع نمی کنم و خود چه سود از آن طمعی

که مرد را ببرد آب و نان نیفزاید