که پیش بحر به خواهشگری لب آلاید

به فر دولت تو همتی است سلمان را

که نور خواستنش ز آفتاب عار می آید

اگر به تشنگیش جان به لب رسد حاشا

چو پای صدر کشد در گلیم درویشی

سر تجرد او ترک آسمان ساید

حطام فانی دنیا بدان می ارزد