سر تجرد او ترک آسمان ساید

اگر به تشنگیش جان به لب رسد حاشا

که پیش بحر به خواهشگری لب آلاید

چو پای صدر کشد در گلیم درویشی

حطام فانی دنیا بدان می ارزد

که طوق منت آن گردنی بفرساید

طمع نمی کنم و خود چه سود از آن طمعی