اگر به تشنگیش جان به لب رسد حاشا

به مدحت تو همه ساله روح می زاید

به فر دولت تو همتی است سلمان را

که نور خواستنش ز آفتاب عار می آید

که پیش بحر به خواهشگری لب آلاید

چو پای صدر کشد در گلیم درویشی

سر تجرد او ترک آسمان ساید