چو پای صدر کشد در گلیم درویشی

که نور خواستنش ز آفتاب عار می آید

اگر به تشنگیش جان به لب رسد حاشا

که پیش بحر به خواهشگری لب آلاید

سر تجرد او ترک آسمان ساید

حطام فانی دنیا بدان می ارزد

که طوق منت آن گردنی بفرساید