بود عمری که مرا در طلب فضل گذشت

از سر لطف و کرم نی ز سر رنج و ملال

تا بدانی که به جرم هنر و فضل مراست

دل ز مویه شده چون موی و تن از ناله چونال

خوشتر از دور صبی تازه تر از عهد وصال

گوش می دارم وصیت کرمت می شنوم

کین سخن بشنود از توشه خورشید نوال