بسوری که دستانش چوبین بود

بمردی به کار آورد کینه را

چنین گفت آیین گشسب دبیر

که ای شاه روشن دل و یادگیر

چنان دان که خوانش نو آیین بود

ز گفتار او شاه شد بدگمان

روانش پراندیشه بدیک زمان