کجا شد آن طرب و عیش و آن طربناکی

به خاک رهگذار حبیب می گفتم

که ای غلام تو آب حیات در پاکی

کجا شدت گل این باغ و شمع این مجلس

بسی ازین کلمات و حدیث رفت و نبود

در آن منازل خاکی بجز صدا حاکی

زمان زمان به دل و چشم خویش می گفتم