من به بویت کرده ام با باد خو در همرهی

باز دارد آنگه به دست دشمنم سر رشته را

تا مگر وصل تو یکدم وصله کارم شود

در فراقت پیرهن را ساختم در بر قبا

لاجرم بی باد یک دم بر نمی آید مرا

هست دایی بی دوا در جان من از عشق تو

بود و خواهد بود بر جان من این غم دائما