این طاق لاجوردی، اطلس کند قبا

خورشید ذره وار اگر یافتی مجال

خود را به روزن تو درافکندی از هوا

از عشق نیم ترک تو بیم است کاسمان

در زیر طاق صفه ات، ارکان دولتمند

همچون ستون ستاده به یک پای دایما

خرم تر از خورنقی و خوشتر از سریر