خرم تر از خورنقی و خوشتر از سریر

این طاق لاجوردی، اطلس کند قبا

در زیر طاق صفه ات، ارکان دولتمند

همچون ستون ستاده به یک پای دایما

وانگه برین سخن درو دیوار تو گوا

از رشح برکه تو بود، بحر را ذهاب

وز دود مطبخ تو بود، ابر را حیا