وانگه برین سخن درو دیوار تو گوا

در زیر طاق صفه ات، ارکان دولتمند

همچون ستون ستاده به یک پای دایما

خرم تر از خورنقی و خوشتر از سریر

از رشح برکه تو بود، بحر را ذهاب

وز دود مطبخ تو بود، ابر را حیا

رکن مبارکت چو برآورد سر ز آب