کزان رو شاه مرغان شد که خود را کرد کم عنقا

تو عین عزت نفس عزیز ار آنچه می خواهی

رو از قاف قناعت جو چو عنقا مسکن و ماوا

چو شهباز از پی طعمه مشو پابست قید خود

نشست باز در دست است و مسند زان کند سینه

ولی مسکین نمی بیند که دارد بند را برپا

به هرکاری که خواهی کرد ز اول بر زبان آور