رو از قاف قناعت جو چو عنقا مسکن و ماوا

ز شرع احمدت راهی است روشن پیش لیکن تو

چه خواهی دید ازین ره چون نداری دیده بینا

تو عین عزت نفس عزیز ار آنچه می خواهی

چو شهباز از پی طعمه مشو پابست قید خود

کزان رو شاه مرغان شد که خود را کرد کم عنقا

نشست باز در دست است و مسند زان کند سینه