به خود پرداز روزی چند کز اندیشه آتش

همی کن تا شود ماه نوت بدر جهان آرا

اگر چه از « ولو شینا» نمی شاید گذر کردن

ولی جهدیت می باید به حکم «جاهدوا فینا»

نخواهد بود از حسرت به خود پروانه وش پروا

تیه حرص پر آهو چو تازی نفس چون سگ را

به صحرای قناعت رو که بی آهوست آن صحرا