نخواهد بود از حسرت به خود پروانه وش پروا

اگر چه از « ولو شینا» نمی شاید گذر کردن

ولی جهدیت می باید به حکم «جاهدوا فینا»

به خود پرداز روزی چند کز اندیشه آتش

تیه حرص پر آهو چو تازی نفس چون سگ را

به صحرای قناعت رو که بی آهوست آن صحرا

شب برنایی ار در خواب بودی بود هم عذری