صفای باطنت روشن کند چون صبح، مهر دل

ز خاک تیره می جویی زهی سر گشته شیدا

ز نفس بد اگر نیکی طمع داری چنان باشد

که از زاغ سیه داری طمع سر سبزی ببغا

که صدق اندرونی را توان دانست از سیما

چه می داند کسی حال گل اندامان به زیر گل

بگفتی خاک، اگر بودی زبان سوسنش گویا