ز نفس بد اگر نیکی طمع داری چنان باشد

به رعنایی که بر پیران نزیبد کسوت دنیا

توان نوری که از خورشید رخشان می شود حاصل

ز خاک تیره می جویی زهی سر گشته شیدا

که از زاغ سیه داری طمع سر سبزی ببغا

صفای باطنت روشن کند چون صبح، مهر دل

که صدق اندرونی را توان دانست از سیما